یکی از موفق ترین سریالهای درامایی که تا امروز دیده ام سریال Gossip Girl است. این سریال بر اساس رمانی ساخته شده که اولین بار در سال 2002 نوشته شده بود ولی نخستین سیزن (season) سریال در سال 2007 توسط شبکه تلویزیونی CW (که مخفف CBS و Warner Bros است) و من اکثر سریالهایش را دوست دارم نمایش داده شد. (اولین بار این شبکه با همکاری این دو غول تلویزیونی و سینمایی تأسیس شده بود.)
تا به حال چهار فصل یا سیزن این سریال ساخته شده است. اسم این سریال خوش ساخت و جذاب برگرفته از نام مستعار شخصی است که بوسیله عکسها و اطلاعاتی که برایش فرستاده می شود، در یک وبلاگ خبرهای یک منطقه و دبیرستانی از منهتن نیویورک (Upper East Side) رو پخش می کنه و به موازات آن خیلی سریع روی موبایل همه انتشار پیدا می کنه. تمرکز اصلی سریال همانطور که طبیعت سریالهای دراما آن را می طلبد، پرداختن روابط، بین انسانها است.
نحوه ساختن این سریال اعم از کارگردانی، سناریو و شخصیت پردازی و رنگ و لعاب سریال فوق العاده است. پیامهای مثبت و منفی سریال در نهایت دقت و هوشمندانه بیان می شوند و مثل سریالهای ایرانی که پیام رو توی یک کلوز آپ طولانی مثل وروره جادو به مدت بیست دقیقه به بیننده القاء می کنند، نیست.
در سریالهای ایرانی احساس می کنم فیلمبردار بعضی وقتی حوصله نداشته رفته بیرون یک هوایی بخوره و دوربین را روی یک پایه یا طاقچه گذاشته. بعضی صحنه ها طولانی و پر از حرف است. من فکر می کنم اگر در سریالی هدف این است که پیامی به مخاطب بدهد بهتر است پیامش اینقدر تابلو نباشد که اثر منفی داشته باشد. بعضی از سریالهای ایرانی به گونه ای ساخته می شود که بیننده طرفدار شخصیت منفی می شود چون جذابیتش بیشتر است. فکر می کنم این ضعف به کارگردانی و سناریوهای ضعیف ایرانی بر می گردد.
داستان سریال Gossip Girl بسیار پویا است و سریع بیان می شود، و هرگز از دیدن آن خسته نمی شوید یا احساس نمی کنید با دیدن آن وقتتان هدر رفته است. دوست دارید در 45 دقیقه زمان سریال به صفحه خیره شوید تا حتی لحظه ای از دیالوگ آن را از دست ندهید.
داستان سریال Gossip Girl بسیار پویا است و سریع بیان می شود، و هرگز از دیدن آن خسته نمی شوید یا احساس نمی کنید با دیدن آن وقتتان هدر رفته است. دوست دارید در 45 دقیقه زمان سریال به صفحه خیره شوید تا حتی لحظه ای از دیالوگ آن را از دست ندهید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر