این روزها در ایران در بین دسته ای از افراد لاغری بیش از اندازه شایع شده است. من خودم از طرفدارهای پر و پا قرص اندام زیبا هستم ولی اندام زیبا تعریف مشخصی دارد. خانمها یک استانداردی دارند، آقایان استاندارد دیگری و نباید اندامهای آنها شبیه به هم باشد.
با ورود ماهواره به ایران و دیدن کانالهای Fashion توسط ایرانیها، این فکر به ذهن دسته ای خطور کرد که اگر مثل این مانکنها لاغر باشیم پس زیبا هستیم. بعلاوه این موضوع هچ وقت در نظر گرفته نمی شود که این مدلها بعلت بلندی بیش از اندازه قدشان کشیده تر و باریک تر بنظر می رسند و از آن مهمتر نسبت اندازه پایین تنه به بالا تنه آنها (همه آنها پاهای بلند و کمر باریکی دارند با این همه، همگی از کفشهای پاشنه دار استفاده می کنند).
در مورد مدلهای فشن شوها، باید گفت که 90 درصد آنها کاملاً ناشناخته و آماتور هستند و مورد توجه نیستند. اگر دقت کنید، آنهایی که معروف هستند، اسم و رسمی دارند و به زیبایی معروف هستند از اندامهای متناسب و زیبایی برخوردار هستند. ولی چون ایرانیها شناختی از آنها ندارند و محدوده اطلاعاتشان کم است الگوبرداری محدود می شود به دیدن این برنامه ها.
در ابتدای دهه نود انتخاب این مدلها بر اساس بلندی قدشان و اندام زیبا و صورت زیبا صورت می گرفت، دهه نود پر از مدلهای معروف شده بود که فوق العاده زیبا بودند ولی این زیبایی به ضرر طراحان مد بود، چون هنگام شوها مردم بیشتر به اندام زیبای زنانه آنها و صورتشان توجه داشتند نه به لباس طراحی شده.
به علاوه شرکت این مدلها بعنوان مدل عکس برای تبلیغات فوق العاده رواج پیدا کرده بود، در نتیجه توجه ها بیشتر به سمت شهرت و زیبایی بود تا طرح ارائه شده. نام چند تا از معروفترین Top Modelها به همراه عکسشان را در زیر می بینید.
سالهای بعد تصمیم گرفته شد تا انتخاب به گونه ای باشد که اندامها زیاد برجستگی نداشته باشند و به این منظور از لاغرترین ها استفاده می شد، صورتشان هم نباید خیلی زیبا باشد فقط قدشان بلند باشد تا هر لباسی به آنها می پوشانند خود را نشان دهد.
سالهای بعد تصمیم گرفته شد تا انتخاب به گونه ای باشد که اندامها زیاد برجستگی نداشته باشند و به این منظور از لاغرترین ها استفاده می شد، صورتشان هم نباید خیلی زیبا باشد فقط قدشان بلند باشد تا هر لباسی به آنها می پوشانند خود را نشان دهد.
آیا تا به حال دقت کرده اید که مدلها به هنگام اجرا، هرگز نمی خندند و یا حالتی به صورت خود نمی دهند، اینها همه برای آن است که جلب توجه نداشته باشند تا فقط به لباس آنها توجه شود. حتی راه رفتن آنها باید به حالت مشخصی باشد که راه رفتنهای مختلف جلب توجه نکند.
در پی این سالها متقاضیان مدل شدن در سراسر دنیا اقدام به رژیمهای سخت می کردند. راههای اشتباه را بر می گزیدند تا فقط لاغر باشند.
بعد از اثبات بیماریهای بسیار که توسط انجمنهای پزشکی به اثبات رسید و زیانهای این رژیمها، شاخصی بمنظور وزن طبیعی اشخاص ارائه شد. این فرمول بصورت زیر می باشد:
BMI یا Body Mass Index یا ترجمه معادل آن "شاخص جرم بدن" افراد از یک حدی نباید کمتر و یا بیشتر باشد. حاصل تقسیم وزن بر حسب کیلوگرم بر قد بر حسب متر به توان دو باید بین عدد 18.5 تا 25 باشد که بسته به نوع استخوان بندی افراد متفاوت است. (کسی که استخوان بندی درشتی دارد عدد 18.5 برایش بحرانی تلقی می شود) و مثلاً برای نژاد آسیایی مثل چینی و ژاپنی که استخوان بندی ظریفتر دارند 18.5 تا 22.9 حالت طبیعی به حساب می آید.
سایر اعداد بدست آمده بصورت زیر تفسیر می شوند:
کسانی که BMI آنها زیر عدد 16.5 بدست می آید وضعیتشان بحرانی است و وزنشان بسیار کم است. (خطرناک)
بین 16.5 تا 18.4 کسری وزن دارند.
بین 18.5 تا 24.9 نرمال.
بین 25 تا 29.9 اضافه وزن.
بین 30 تا 34.9 چاقی کلاس 1.
بین 35 تا 39.9 چاقی کلاس 2.
بالای 40 چاقی کلاس 3.(خطرناک و زیان آور)
جورجیو آرمانی طراح مشهور ایتالیایی پس از مرگ Ana Carolina Reston مدلی که بر اثر لاغری بیش از اندازه فوت شد، از پذیرفتن مدلهای با BMI زیر 18.5خودداری می کند.
اگر می خواهید اندام متناسب بهمراه سلامتی داشته باشید، به اندازه غذا بخورید، با تنوع کافی از همه مواد غذایی بخورید، ورزش کنید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر